Artykuł dotyczy sposobów łączenia teorii i praktyki w taki sposób, aby teoria zachowała swoją wiarygodność naukową, a jednocześnie była zrozumiała i użyteczna dla praktyków zarządzania. Celem badania było określenie obszarów ewentualnych rozbieżności oraz zgodności między wiedzą akademicką a praktyką menedżerską poprzez analizę tego, w jaki sposób menedżerowie praktycy interpretują współczesne przywództwo oraz czy ich rozumienie jest spójne z aktualnym stanem wiedzy w tym obszarze. Badanie empiryczne obejmowało wywiady przeprowadzone z 13 menedżerami reprezentującymi zróżnicowane cechy demograficzne, takie jak płeć i wiek, a także różne poziomy w strukturze organizacyjnej. Dzięki temu możliwe było uchwycenie szerokiego spektrum perspektyw oraz ich zestawienie z istniejącymi ramami teoretycznymi funkcjonującymi w literaturze przedmiotu. Analiza zgromadzonego materiału badawczego wskazuje, że sposób rozumienia przywództwa przez praktyków w dużej mierze pokrywa się z dominującymi nurtami współczesnej teorii przywództwa, w tym m.in. z teorią wielkiego człowieka, przywództwem relacyjnym, sytuacyjnym oraz pozytywnym. Wyniki sugerują również, że główne wyzwanie w tym obszarze nie polega na godzeniu całkowicie sprzecznych stanowisk, lecz raczej na doskonaleniu sposobów konceptualizacji, komunikowania oraz rozwijania wiedzy o przywództwie.